Zobacz 6 odpowiedzi na pytanie: Czy trzeba czyścić psu uszy? Pytania . Wszystkie pytania; Sondy&Ankiety; Kategorie . Szkoła - zapytaj eksperta (1895) czyszczenie uszu, mycie zębów, szczotkowanie sierści, kąpiele, przemywanie okolicy oczu, pielęgnacja opuszek łap. Sierść nowofundlandów ma tendencje do kołtunienia. U psów tej rasy wymagane jest zatem regularne wyczesywanie sierści. Najlepiej robić to codziennie lub co drugi dzień. odpowiedział (a) 28.10.2013 o 19:37. Nie, nie możesz wyrobić psu rodowodu.Pies z prawdziwy rodowodem to pies z rodowodem ZKWP lub FCI a nie tak jak niektórzy nie znający się na psach piszą, że można wyrobić psu rodowód w kenel clubie, FCL i itp. Tam ludzie rejestrują kundle i jeszcze beszczelnie piszą, że te kundle mają rodowody. Opieka nad psem wiąże się z wieloma obowiązkami, wśród których jednym z najważniejszych jest dbanie o higienę i zdrowie naszego czworonożnego przyjaciela. Jedną z często pomijanych kwestii w tej dziedzinie jest obcinanie pazurów. Szczególnie łatwo jest "zapomnieć" obciąć psu pazury, gdy zwierzę boi się tego rodzaju zabiegów. Swędzenie uszu – przyczyny swędzenia ucha w środku i na zewnątrz. Anna Owczarczyk lekarz 1 grudnia 2017. Swędzenie uszu bywa związane z ich nieprawidłowym czyszczeniem. Częściej jednak swędzenie w uchu to objaw choroby. Wielu pacjentów cierpi na grzybicę ucha, w przebiegu której poza nasilonym świądem wewnątrz ucha pojawia Wyrobienie paszportu dla psa to koszt w wysokości 100 zł, z czego 30 zł to opłaty manipulacy jne, w których zawiera się koszt wydruku paszportu, prowadzenie rejestrów oraz niezbędnych badań, a 70 zł to wynagrodzenie dla lekarza weterynarii za wypełnienie dokumentu. Cena ta nie obejmuje wszczepienia identyfikatora (jeśli pies go nie . Gość Patsi_18 Gość hne giult Gość ostro cię Gość Patsi_18 Gość Ahaaaa Gość sam sobie obetnij uszy Gość Ahaaaa Gość Patsi_18 Gość dla psiarzy Gość ASDSAD Gość Patsi_18 Gość ASDSAD Gość ASDSAD Gość ASDSAD Gość Patsi_18 Gość łechtaczke sobie obetnij Gość w zyciu nie dalabym obciac Gość wiem tylko tyle... Gość wiem tylko tyle... Gość chomik ciagnacy sznurek Gość wiem tylko tyle... Gość LolipopSss Gość walcie sie Gość hhhhjjj Gość wiele dziewczyn Gość pies nie jest do wygladania Gość Mastiff Gość Kamil123 Obcinanie psom uszu i ogona to procedury wciąż wykonywane przez wielu hodowców i weterynarzy. Zwane są często „kopiowaniem”, jednak mimo tej tajemniczej nazwy wciąż oznaczają jedno – amputację części lub całości ucha lub ogona psa. Zapoczątkowane zostały przez Rzymian. Według nich obcinanie psom ogonów miało chronić przed epidemią wścieklizny. Zwyczaj ten przejęty został przez myśliwych i hodowców psów do walk. Obcinanie psom uszu i ogonów miało chronić je przed obrażeniami podczas walki lub polowania. Jak dzisiaj wygląda sprawa skróconych ogonów i nienaturalnie stojących uszu? I jak takie modyfikacje wpływają na życie kopiowanych psiaków? Obcinanie psom uszu i ogonów zmieniło postrzeganie ras Zabiegi zmieniające wygląd niektórych ras psów stały się tak powszechne, że ludzie często nie postrzegają niektórych niekopiowanych czworonogów za psy rasowe. Wyniki ankiety przeprowadzonej wśród Amerykanów przez Katelyn Mills wykazują, że ludzie postrzegają stojące uszy bokserów czy krótki ogon sznaucerów za coś, z czym te psy po prostu się urodziły! Dla 42% uczestników badania fakt, że istnieją dobermany z długim ogonem i klapniętymi uszami świadczył wyłącznie o tym, że w jednym miocie rasowych psów na świat mogą przyjść czworonogi o różnym wyglądzie! Wolimy nie wiedzieć, skąd się biorą takie różnice? Katelyn Mills sugeruje, że brak u opiekunów psów świadomości dotyczącej kopiowania uszu i ogona może być skutkiem celowego wyparcia. Według niej ludzie celowo ignorują trudne i niewygodne informacje, bo nie chcą o nich wiedzieć. Nie da się ukryć, że obcinanie psom uszu i ogonów nie jest przyjemnym zabiegiem. Kopiowanie ogona wykonuje się często już u kilkudniowych szczeniąt. Hodowca lub weterynarz obcina w danym miejscu ogon przy pomocy skalpela lub nożyczek. Stosowane są także opaski uciskowe, które odcinają dopływ krwi do ogona i sprawiają, że jego część po pewnym czasie odpada. Do tego zabiegu rzadko używa się znieczulenia. Natomiast uszy obcinane są psom zazwyczaj w siódmym lub dwunastym tygodniu życia, w znieczuleniu ogólnym. Po wycięciu pożądanego przez hodowcę lub właściciela kształtu, uszy zwierzaka przytrzymywane są przez kilka miesięcy w pionie przy pomocy styropianowych form, aż do pełnego zagojenia. Czy obcinanie psom uszu i ogona wciąż ma sens? Kopiowanie uszu i ogonów jest obecnie zakazane w części Europy i Australii. Przeprowadzanie takich zabiegów uznawane jest w niektórych krajach za znęcanie się nad zwierzętami. Wszak zabiegi te nie ratują życia ani zdrowia psiaków. Jednak w niektórych krajach jest to wciąż dozwolone. Wynika to z presji hodowców – skrócone ogony i obcięte uszy wciąż są opisane we wzorcach wielu ras psów. A nawet jeśli wzorzec tego nie wymaga, u wielu ras „groźny” wygląd w dalszym ciągu jest preferowany przez niektórych sędziów na wystawach i przez wielu opiekunów czworonogów. Hodowcy często tłumaczą, że obcinanie psom uszu i ogonów nie jest ani bolesne, ani nie stanowi fanaberii. Według nich skrócone ogony i uszy umożliwiają czworonogom wykonywanie zadań, do których dana rasa została stworzona. Dzięki takim zabiegom uszy i ogony psiaków nie są narażone na obrażenia na przykład podczas polowań. Uważają także, że kopiowanie uszu psom zapobiega rozwojowi infekcji. Badania nie potwierdzają jednak słuszności takich argumentów. Wiele ras, które narażone są na infekcje i grzybice kanałów słuchowych, wcale nie ma kopiowanych uszu. Są także rasy myśliwskie i pracujące, takie jak labradory czy spaniele, które nigdy nie miały obcinanych ani ogonów, ani uszu. Również hodowcy pitbuli przeznaczonych do nielegalnych walk odeszli już od skracania uszu zwierzakom. Zaobserwowali, że psiaki pozbawione uszu są częściej gryzione bezpośrednio w głowę, co stwarza dla nich większe obcinanie psom uszu i ogonów sprawia im ból? Mierzenie bólu u zwierząt to trudne zadanie. Jednak przeprowadzone przez naukowców badania sugerują, że obcinanie psom ogonów może być dla nich bolesne. Jedno z badań wykazało, że znaczna część weterynarzy uważa zabieg skracania ogona za sprawiający ból czworonogowi. Natomiast większość hodowców jest odmiennego zdania. Obserwacje psów poddanych zabiegowi kopiowania ogona wykazały, że wszystkie z 50 badanych szczeniaków podczas zabiegu i tuż po nim piszczały i próbowały wyrwać się z rąk człowieka. Okazało się także, że obrażenia ogona u psów domowych są tak rzadkie, że nie mogą być sensownym argumentem za obcinaniem ich każdemu psu danej rasy. Kolejnym argumentem przeciwko kopiowaniu uszu i ogonów jest fakt, że w dzisiejszych czasach rzadko który pies ma okazję brać udział w polowaniu lub walkach psów. Nie trzeba więc chronić ogonów domowych pupili przed odgryzieniem przez szczury. Ani zapobiegać rozerwaniu psiego ucha przez broniącego się lisa! Obecnie takie zabiegi wykonuje się więc wyłącznie ze względów estetycznych lub w celu podtrzymania „tradycyjnego” wyglądu danej psom uszu i ogona zaburza komunikację! Uszy i ogon to dla psa bardzo ważne elementy ciała, za pomocą których komunikuje się z innymi psami i ludźmi. Pozycja i ruchy ogona niosą ze sobą bardzo ważne informacje dotyczące nastroju i zamiarów czworonoga. Badania wykazały, że psiak bez ogona traktowany jest przez inne zwierzaki z większą rezerwą niż czworonogi przyjaźnie machające ogonem. Psy z kopiowanym ogonem i uszami są postrzegane jako mniej przyjazne, a nawet agresywne przez ludzi. Negatywny odbiór takich psów może źle wpływać na ich relacje z ludźmi. Może także zmniejszać ich szansę na adopcję ze schroniska! Przez aktualizacja dnia 18:58 Kiedy możemy podjąć decyzję o uśpieniu psa? Według prawa (Ustawa o Ochronie Zwierząt art. 6 i art. 33 oraz Kodeks Etyki Lekarza Weterynarii art. 15), to lekarz weterynarii podejmuje decyzję o uśpieniu psa i nie może tego zrobić bezpodstawnie. Oznacza to, że zdrowe zwierzę nie może zostać uśpione. Aby zadecydować o eutanazji, muszą zaistnieć ku temu medyczne przesłanki. ©Shutterstock Kiedy można uśpić psa? Można wyróżnić trzy podstawowe sytuacje. 1. Zaawansowana choroba psa Pierwsza i najczęstsza to zwierzęta w zaawansowanych stadiach chorób nieuleczalnych, z wyniszczonym organizmem, którym często towarzyszy podeszły wiek. W takich przypadkach: psy często odmawiają jedzenia i picia, są wychudzone, nie wypróżniają się lub nie kontrolują wypróżniania, może występować agresja lub autoagresja, mogą pojawiać się problemy z utrzymywaniem równowagi, wymioty, itp. Krótko mówiąc, cierpienie zwierzęcia uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie. Dolegliwościom tym mogą towarzyszyć skomlenie czy piszczenie. Choroba jest już na tyle rozwinięta, że próby podjęcia leczenia będą oznaczały przedłużanie cierpienia, a komfort życia pozostanie na tym samym poziomie lub będzie się pogarszał. Jest to sytuacja męcząca tak dla chorego psa, jak i dla jego właściciela. Koszty wizyt u weterynarza, leków, kolejnych badań, a także sama świadomość, iż podopieczny cierpi i nie ma szans na poprawę – wszystko to przytłacza. W takim momencie warto zapytać weterynarza o szczerą opinię, a najlepiej skonsultować stan i wyniki pupila także z innym specjalistą. 2. Psy bardzo agresywne Druga okoliczność to psy niezwykle agresywne, które stwarzają realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz innych zwierząt. 3. Psy, które odniosły ciężkie obrażenia wskutek wypadku losowego Ostatni przypadek to sytuacje nagłe, takie jak psy po wypadkach drogowych czy innych zdarzeniach losowych. Są to zwierzęta z licznymi złamaniami, poważnymi obrażeniami wewnętrznymi, uszkodzonymi organami, które nie mają szans na przeżycie. Jak widać, wszystkie trzy przypadki są dość skrajnymi. Z punktu widzenia Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii oraz Ustawy o Ochronie Zwierząt jasne jest, że niemożliwa jest sytuacja, w której właściciel bez wyraźnej przyczyny chce uśpić psa… a przecież wiemy, że takie się zdarzają. Bywają także sytuacje, w których opiekunowie w bezduszny sposób po wiadomości o chorobie zwierzaka chłodno kalkulują, co bardziej będzie im się opłacało – leczenie czy uśpienie. Jak przebiega proces uśpienia psa? Jeśli zwierzę jest przytomne, lekarz weterynarii zazwyczaj najpierw musi podać mu leki uspokajające – w szczególności dotyczy to zwierząt agresywnych i niespokojnych. Jeżeli zwierzę jest nieprzytomne, od razu podaje się środek usypiający. Premedykacja działa na psa uspokajająco i umożliwia weterynarzowi dożylne podanie substancji usypiającej. Są nią barbiturany, które zresztą są stosowane także w znieczuleniach ogólnych i narkozach – jednak w przypadku eutanazji psa stosuje się ich zwielokrotnioną dawkę. Wskutek zastrzyku kora mózgowa przestaje funkcjonować, a pies traci przytomność. Konsekwencją zatrzymania akcji serca jest śmierć psa. Wszystko to dzieje się w przeciągu kilku chwil. Choć brzmi bardzo drastyczne, zwierzę odchodzi bezboleśnie i szybko. Jest to rozwiązanie bardziej humanitarne, niż pozwolenie zwierzęcemu podopiecznemu na powolne umieranie w cierpieniu. W przypadku psów, u których występują trudności z wykonaniem zastrzyku, barbiturany podaje się dosercowo. Bywają sytuacje, kiedy psy są tak schorowane i na tyle słabe, że samo podanie leków poprzedzających zabieg uśpienia jest zbyt wielkim obciążeniem dla ich organizmu i po ich podaniu zasypiają i odchodzą. To także świadczy o tym, że ratowanie zwierzaka było niewykonalne, gdyż niemożliwe byłoby wprowadzenie go w znieczulenie ogólne i wykonanie jakichkolwiek zabiegów. Odejście psa to rozpaczliwa chwila dla opiekuna i często najbliższych członków rodziny. Opiekun ma prawo być obecny przy usypianiu i warto pozostać przy swoim najlepszym przyjacielu – w końcu on także wyczuwa nasz niepokój i żal. Jednak ze względu na silne emocje, mało kto decyduje się zostać z pupilem w jego ostatnich chwilach. ©Shutterstock Uśpienie psa - gdzie pochować zwierzę? Nie należy zapomnieć o pochówku. Kliniki weterynaryjne mają podpisane umowy z wyspecjalizowanymi firmami zajmującymi się kremacją zwłok, więc po wszystkim można zostawić zwierzaka u lekarza weterynarii. W coraz liczniej obecnych w Polsce krematoriach zwierzęcych proponowana jest kremacja indywidualna, która polega na spopieleniu jednego zwierzęcia w przystosowanej do tego komorze. Istnieje ponadto możliwość pochowania psa na cmentarzu dla zwierząt. Pierwszy i najbardziej znany powstał na początku lat 90. w podwarszawskim Koniku Nowym. ©Shutterstock W 2019 r. Wamiz przeprowadził wśród ponad 1000 opiekunów psów badanie dotyczące pożegnania czworonożnego przyjaciela. Wśród naszych respondentów zaledwie 3,3% poddało zwierzę kremacji, a 3,7% zdecydowało się na cmentarz. Co piąty opiekun, pozostawił ciało przyjaciela u weterynarza z przeznaczeniem do zbiorowej kremacji. Zdecydowana większość (71,5%) zdecydowała się na pochówek zwierzęcia w innym miejscu (las, przydomowy ogródek). Tymczasem, należy przypomnieć, że polskie prawo zabrania grzebania zwłok w przydomowych ogródkach, na działkach czy w innych dowolnych miejscach i naprawdę nie należy tego robić ze względów sanitarnych. Jedyną dopuszczalną przez prawo alternatywą jest spalenie zwłok bądź pochowanie ich na grzebowisku. Miejs, w których można pochować kota lub psa, jest w Polsce kilkanaście, ale to wciąż za mało. W niektórych województwach nie ma ani jednego. Ile kosztuje uśpienie psa? Koszt uśpienia psa i utylizacji zwłok jest różny w zależności od regionu i miasta. Jeśli chodzi o zabieg eutanazji, cena oscyluje w granicach 50 - 150zł. Kremacja zbiorowa, czyli spopielenie kilku zwłok w tym samym czasie kosztuje ok. 200 złotych. Jeśli opiekun zdecyduje się na kremację indywidualną, cena wzrasta do kilkuset złotych – małe zwierzęta to koszt około 700 zł, a psy największych ras nawet dwa razy więcej. Zwykle możliwy jest transport zwłok i urny z prochami, a także możliwość wyboru samej urny. Cena za pochówek na cmentarzu różni się w zależności od wielkości zwierzęcia oraz okresu. Przyjmując 5-letni okres, dla najmniejszych psów opłata będzie wynosić od 200 zł dla najmniejszych piesków do około 500 zł dla największych. Uśpienie psa - podsumowanie Decyzja o eutanazji nigdy nie jest łatwa ani dla właściciela psa, ani dla lekarza weterynarii. W końcu powołaniem weterynarzy jest leczenie i pomoc zwierzętom, a nie ich uśmiercanie. Musimy jednak pamiętać o tym, że cienka jest granica między przywiązaniem i chęcią ratowania najlepszego przyjaciela, a przedłużaniem jego cierpienia i odwlekaniem nieuchronnego. Czasami należy dać mu odejść w spokoju za Most i w ten sposób wykazać naszą miłość do pupila. Lekarze weterynarii kierują się zasadą, aby działać bez szkody dla zwierzęcia – czasem skrócenie cierpienia jest jedynym humanitarnym wyjściem. Adoptując czy kupując psa pamiętajmy, że długość jego życia jest znacznie krótsza od naszego, dlatego życie przy człowieku powinno być spędzone szczęśliwie i możliwie bez bólu. Choć aż 90% osób, które wzięło udział w naszym badaniu deklaruje, że strata zwierzęcia boli równie mocno co strata bliskiej osoby, często lekarstwem jest kolejna adopcja - podarowanie kolejnemu zwierzakowi szczęśliwego życia to szlachetny czyn i antidotum na ból po stracie czworonożnego przyjaciela. Bibliografia: 1. 2. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt 3. Kodeks Etyki Lekarza Weterynarii Przez aktualizacja dnia 18:57 Psy przebywające dużo na dworze lub chodzące na bardzo długie spacery ścierają sobie pazury na tyle, że nie potrzebują dodatkowego ich skracania. Betonowa lub inna twarda i szorstka nawierzchnia działa jak pilnik podczas biegania lub intensywnych zabaw. Jednak pozostałe czworonogi, które większość czasu spędzają w domu, nie zetrą sobie pazurów w wystarczającym stopniu. Czym to grozi? Za długie pazury u psa będą się kruszyć i łamać, utrudnią mu chodzenie, a nawet mogą poranić psie łapki. Zwierzak zaczyna poruszać się w nienaturalny sposób, kuleć lub stawiakończyny pod dziwnym kątem. Za długie pazury u psa - kiedy trzeba je obciąć? Odpowiednio przycięte psie pazury nie powinny dotykać ziemi. Pazury, które dotykają podłoża, mogą być przyczyną zniekształcenia palców i łap czworonoga. Jeśli pies chodząc opiera łapy na zbyt długich pazurach, to właśie one absorbują wstrząsy powstające podczas poruszania się. W efekcie zmienić się może cała postawa psa, co negatywnie wpłynie na pracę mięśni i stawów. Dłuższe zaniedbania mogą doprowadzić do powstania zwyrodnień, kulawizny, przykurczy mięśni i trwałych uszkodzeń kości palców. Jak często obcinać przerośnięte psie pazury? Niestety nie ma reguły, ponieważ tempo rośnięcia pazurów u psa zależy od rasy, trybu życia, a nawet tego, co pies je. Karma szczególnie bogata w witaminy i minerały znacznie przyspiesza wzrost rogu. Tym samym każdy właściciel czworonoga musi sam określić, czy już czas na skrócenie pazurów. Najlepiej co kilka tygodni wykonać prosty test i sprawdzić, czy u psa stojącego na równej powierzchni pazury dotykają ziemi. Jeśli pazury psa opierają się na podłożu i słychać charakterystyczny stukot, gdy zwierzę chodzi, to znak, że pazury psa są zbyt długie i czas na ich obcięcie. ©Shutterstock Jak obciąć psu pazury krok po kroku? Pazury naszych pupili są dużo twardsze i mają zupełnie inny kształt, niż ludzkie paznokcie. Dlatego do obcinania pazurów u psa potrzebujemy specjalnych cążek. Dobiera się je do średnicy pazurów. Na jaką długość należy je skrócić? U zwierzaków z jasnym włosem i rogiem granicę cięcia wyznacza dobrze widoczny w środku czerwony rdzeń (macierz). Nie wolno go uszkodzić, gdyż spowoduje to krwawienie i sprawi psu dużo bólu. Budowa psiego pazura ©Wamiz U czworonogów z ciemnymi pazurami zdecydowanie trudniej jest ustalić to miejsce. Pamiętajmy, że macierz może sięgać nawet do połowy pazura. Czasem uda się go wypatrzeć pod światło, ale u takich psów najlepszym rozwiązaniem będą cążki wyposażone w czujnik, który sygnalizuje, w którym miejscu zaczynają się naczynia krwionośne. Możemy też skracać pazur metodą podcinania po maleńkim kawałeczku, aż dojdziemy do wyraźnie ciemniejszego miejsca. W tym momencie zabieg należy skończyć. Obcinanie pazurów u psa to zajęcie, który wymaga stabilnej ręki i dobrego oka. Jeśli nasz pupil poddaje się mu po raz pierwszy, może próbować wyrwać nam łapki, co grozi skaleczeniem. W takim przypadku poprośmy kogoś, by pomógł nam przytrzymać szczenię. Przerośnięte pazury u psa obcinamy od dołu do góry, pod kątem ok. 45 stopni. Po zabiegu pazur powinien być gładki, bez zadziorów i pęknięć, a krawędzie możemy lekko zaokrąglić pilniczkiem. Jeśli nie chcemy sami zabierać się za obcinanie pazurów u psa, zabierzmy go do lekarza weterynarii. On oceni fachowym okiem, jaka korekta długości jest potrzebna i pokaże, jak wykonywać ją prawidłowo w przyszłości.

gdzie mozna obciac uszy psu